Το ποδόσφαιρο του Ρεθύμνου βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή. Οι ομάδες λιγοστεύουν, οι νέοι ποδοσφαιριστές απομακρύνονται και, αντί να αναζητούμε λύσεις για την αναβάθμιση του αθλήματος, συνεχίζουμε να προσπαθούμε να κρατήσουμε με το ζόρι ένα μοντέλο που πλέον δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα.
Ποια αγωνιστική λογική εξυπηρετεί ένα πρωτάθλημα Β’ κατηγορίας με 4 ή 5 ομάδες; Τι νόημα έχει ένα πρωτάθλημα που μπορεί να ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο και να έχει ουσιαστικά ολοκληρωθεί μέσα σε λίγες εβδομάδες;
Αντί να γίνονται συνεχώς παρατάσεις και «χάρες» στα σωματεία, μήπως ήρθε η ώρα να παρθεί μια πραγματική απόφαση;
Είναι προτιμότερο να έχουμε ένα δυνατό, ανταγωνιστικό πρωτάθλημα με 14 ομάδες, παρά να διατηρούμε δύο κατηγορίες στα χαρτιά, με μία Β’ κατηγορία που δεν μπορεί να προσφέρει ούτε αγωνιστικό ενδιαφέρον ούτε ουσιαστικές ευκαιρίες στους ποδοσφαιριστές.
Οι αποφάσεις δεν πρέπει να παίρνονται για να εξυπηρετούν συγκυριακές ισορροπίες. Πρέπει να παίρνονται για το καλό του ποδοσφαίρου.
Γιατί το μεγαλύτερο πρόβλημα δεν είναι αν μια ομάδα θα αγωνιστεί στην Α’ ή στη Β’ κατηγορία. Το πραγματικό πρόβλημα είναι ότι τα παιδιά μας, μετά από ένα σημείο, δεν έχουν πού να παίξουν και να εξελιχθούν. Ο επαγγελματικός αθλητισμός είναι δύσκολος και δεν μπορούν όλοι να φτάσουν εκεί. Ο ερασιτεχνικός αθλητισμός, όμως, πρέπει να αποτελεί τη βάση, τον χώρο όπου ο ποδοσφαιριστής θα συνεχίζει να αγωνίζεται, να εξελίσσεται και να αγαπά το άθλημα.
Αν αυτή η βάση διαλυθεί, σε λίγα χρόνια θα αναρωτιόμαστε γιατί δεν υπάρχουν ποδοσφαιριστές.
Και τότε θα είναι αργά.
Η ΕΠΣ Ρεθύμνου πρέπει να δείξει τόλμη, να ακούσει την πραγματικότητα και να πάρει άμεσα μια απόφαση που θα υπηρετεί το ποδόσφαιρο και όχι τις ισορροπίες.
Δεν χρειάζονται άλλες εκπτώσεις. Χρειάζεται όραμα, σοβαρότητα και μια λύση που θα κρατήσει τους ποδοσφαιριστές στα γήπεδα.
Γιατί στο τέλος δεν θα κριθούμε από το πόσες κατηγορίες κρατήσαμε στα χαρτιά.
Θα κριθούμε από το αν καταφέραμε να κρατήσουμε το ποδόσφαιρο του Ρεθύμνου ζωντανό.
Και η απόφαση πρέπει να παρθεί τώρα.
